Les Violons de Bruxelles


Bring together the best string players in the Belgian jazz scene and you get Les Violons de Bruxelles! All around the world, the music of Django Reinhardt is celebrated, copied, immortalised and revived. Sometimes betrayed even. The most usual way to form an orchestra is to imitate the set-up of the legendary Hot Club de France Quintet, that is a violin, a solo guitar, one or two rhythm guitars, and a double bass. Les Violons De Bruxelles re-imagine this almost sacred formula. The double bass stays, but for the rest the traditional set-up is turned around: just one guitar and…three violins. The presence of these violins tints their interplay with polyphonic colours, but also supplies the soloist with subtle and uplifting comping, harmonically as well as rhythmically. Furthermore, the contrasting personalities of the three violinists allow a multitude of styles, emotions and swing to flourish. A fresh and original take on the string orchestra!






the equal of some of the greatest conservatory violinists… Limberger at the top of his game
music that goes far beyond the canon of swing
stunningly beautiful and completely unique




Current Month

September 2024

2024sat07sep8:30 pmsat11:00 pmLes Violons de BruxellesSalle Jules VerneSalle Jules Verne




Barcelone – Les Violons de Bruxelles
Lejazzetal Records LJCD20
Amoureux de swing manouche, vous allez être comblés ! Voici un disque qui nous transporte, comme par magie, aux côtés de Django Reinhardt et Stéphane Grappelli, dont nos 5 musiciens ici réunis sont les dignes héritiers.
Autour du violoniste Tcha Limberger, « Les violons de Bruxelles » comptent ainsi : Renaud Crols au violon, Alexandre Tripodi à la viola, Renaud Dardenne à la guitare et Sam Gertsmans à la basse. Belges tous les 5, comme l’était le regretté Django.
Car la Belgique est une terre musicale très féconde, même si les Belges ne le clament pas sur tous les toits : surtout, peut-ête parce que le pays a gardé une taille « humaine », une terre où les artistes sont fiers et heureux de perpétuer la tradition des musiques « populaires », dans le sens le plus noble de cet adjectif : musiques qui sont issues du peuple, et surtout : qui plaisent au plus grand nombre… ce qui est le rêve et l’objectif de tout artiste !
Et, alors que le Quintette du Hot Club de France réunissait, avec Django Reinhardt et Stéphane Grappelli, 3 guitares, un violon et une contrebasse, le rapport guitares/violons est ici inversé. En outre, nos 5 artistes, en dignes héritiers, font fructifier le patrimoine légué par leurs Anciens, et poussent plus loin l’aventure musicale, empruntant ici non seulement au répertoire traditionnel du « jazz manouche », mais à toutes les traditions du monde : choro brésilien, fado portugais, tango argentin, ou encore samba du Brésil – avec toujours cette touche d’humour et de légèreté, propre au jazz manouche : on joue excellemment, mais… on « ne la ramène pas », et on reste humble !!!! Tradition de musique « populaire » oblige…!
Un album qui nous a conquis par sa formidable bonne humeur, et que vous serez heureux d’offrir à vos meilleurs amis !

Barcelone – Les Violons de Bruxelles
Lejazzetal Records LJCD20
Tcha Limberger brengt met Les Violons de Bruxelles een tweede album, Barcelone (naar een compositie van Boris Vian), met het volle elan van zijn originele groep. Dat betekent drie violen (naast Limberger, Renaud Crols en Alexandre Tripodi), gitaar (Renaud Dardenne) en contrabas (Sam Gerstmans). Een eigengereide en brede visie op wat traditioneel refereert aan de Hot Club de France want daar maakten dan wel drie gitaren, viool en contrabas de bezetting uit.
Les Violons de Bruxelles laat zich niet kisten in die vorm en gaat vrijelijk om met innovatieve arrangementen, straffe interactie, virtuositeit en dynamiek. Django blijft inspireren en ze herwerken Back And White, Impromptu en het samen met Grappelli geschreven Sweet Chorus tot frisse lyrische interpretaties.
Tcha Limberger ontpopt zich overigens als authentiek zanger (zelfs scattend) in Ellington’s I’ve Got It Bad And That Ain’t Good. De hechte, mooi gebalanceerde groepssound excelleert verder in jazzstandards: Avalon (Al Jolson), How About You (Burton Lane/Ralph Freed) en het meesterlijk door Sam Gerstmans en Tcha gedreven titelstuk Barcelone (Boris Vian).
De muzikale sfeer slaat vonken met de passende Braziliaanse klassiekers Sempre Teu en Receita de Samba van Jacob do Bandolim en de Mexicaanse standaard La Bikina van Ruben Fuente. En het is helemaal raak met de originele nummers van Tcha Limberger (het weemoedige Patchagonia) en Renaud Dardenne (het melancholische Pixinguinha em Lisboa).
Prachtig hoe deze creatieve geesten van Les Violons de Bruxelles de emoties raken in een kleurrijk spectrum van snaren! Ze hebben het terechte patent op het heruitvinden van de manouche swing met een hedendaags en tijdloos karakter.
Beleef ze live want hun aanstekelijke muziek krijgt volop meerwaarde als alle zintuigen bespeeld worden.

almost impossibly breathtaking to bear witness perfection on such a scale
A new way of thinking about strings in the context of anything from the traditional music of New Orleans to swing and – with Barcelone – well beyond as well, is probably a reasonable approximation of what Les Violons de Bruxelles is hoping to convey to serious aficionados of music. The first thing to acknowledge about the music played by this ensemble is, of course, that what they play and the manner in which they express themselves – with broad syncopation and a generous helping of improvisation – offers a strong but not slavish period awareness. As a result the group’s interpretations of repertoire that is often well worn almost never even rings with familiarity.
The very high degree of instrumental proficiency is, of course, topped by the genius of Tcha Limberger who is a musical polymath equally at home in his native Manouche music as he is in the traditional (or folk) music of the Carpathian basin, not to mention Jazz. Add to that Mr Limberger plays violin and guitar with breathtaking virtuosity and is also a vocalist of the first order although he rarely sings often enough on his recordings. As if that were not enough violinist Renaud Crols, violist Andre Tripodi, guitarist Renaud Dardenne and contrabassist Sam Gerstmans also play with a mastery of instrumentation and imagery to deliver music with idiomatic beauty and eloquence as well.
Together in ensemble and while soloing therefore, the musicians of Les Violons de Bruxelles unfailingly deliver repertoire that is sensitive, punctuated with singular improvisatory responses to the charts, always taking the music to emotional and stylistic directions which, in turn., carry us off to surprising and profound new musical waters. Sometimes this means performances that are loosely rooted in traditional forms, such as on “Avalon” and a stellar performance of “I’ve Got it Bad and That Ain’t Good” (in which Mr Limberger delivers the lyric with his superb vocal), and at other times with looser and freer form and atonality as on Django Reinhardt’s darkish piece, “Impromptu”.
To my mind (at least) the absolute crowning glory of the recording are the two Brasilian formed works on the album, which are “Pixinguinha em Lisboa” and “Receita be Samba”. The former – an original composition (no less) by Renaud Dardenne, is a meditative, and translucent choro which imagines a dreamy visit of the great Brasilian musician Pixinguinha to Lisbon. It is a piece so vivid in its detail that one feels the heat of sun on cobble-stones and the lonely chill whipped up by a sudden wind in the night; and if you’re thinking “a watercolor painting”, this one is all in “black and white”. Meanwhile the latter piece – a classic from the pen of Jacob de Bandolim – is a magnificently conceived samba that evokes the dusty streets of Rio in the throes of a carnival.
It’s almost impossibly breathtaking to bear witness perfection on such a scale – both in performance and the documentation of it in this recording by the incomparable musician and engineer Dylan Fowler; but then this is music by Les Violons de Bruxelles that we’re talking about, a musical ensemble recorded at his Stiwdio Felin Fach, in Abergavenny, the Gateway to Wales; and that means music and the recording of it performed and captured in an altogether rarefied realm.

Barcelone – Les Violons de Bruxelles
Lejazzetal Records LJCD20
American, British and European exponents of the gypsy/string jazz genre have assisted Lejazzetal in amassing an enviable catalogue of recordings. Dave Kelbie’s label continues its pursuit of excellence with the release of Barcelone. This European (specifically Belgian) contribution takes the Quintette du Hot Club de France’s instrumentation of three guitars spearheaded by Django Reinhardt, Stéphane Grappelli’s violin and a string bass and inverts it with a lineup comprising three violins, a guitar and a double bass. Les Violons de Bruxelles’ new CD was recorded in February 2016 yet it is only now it sees the light of day. Tcha Limberger leads a virtuosic quintet in more than sixty minutes of Hot Club-inspired material which, at times, evokes the sound of the classical chamber music ensemble. Of twelve tracks one is a standout – Ellington’s I’ve Got It Bad and That Ain’t Good – and it’s Limberger’s singing that makes it so good on what is essentially an instrumental project. Jazz standards Avalon, Black and White and Sweet Chorus take their place in the programme alongside numbers from South America including La Bikina and guitarist Renaud Dardenne’s Pixinguinha em Lisboa. The closing track is an impromptu titled Impromptu which distils Les Violons’ wider interests fusing contemporary classical elements with startling improvisations. Barcelone is likely to appeal to an audience beyond confirmed Djangologists.

Barcelone – Les Violons de Bruxelles
You may have seen the violinist Tcha Limberger fronting his rambunctious Budapest Gypsy Orchestra. This quintet are sleeker, yet every bit as unpredictable. Two violins and a viola float above Django-esque guitar and bass, the repertoire wandering far from standard Hot Club fare. The excursions into mellow Brazilian choro are a delight, and Limberger isn’t afraid to add unfussy vocals to I’ve Got It Bad and That Ain’t Good.

Les Violons de Bruxelles
Tcha Limberger is one of those rare virtuoso musicians who also happens to be a multi-instrumentalist, playing among others, the guitar and violin, with unbridled genius. He is also a fabulous composer and an ethnomusicologist who recently walked in the footsteps of Bela Bartok among the legendary folk musicians of Hungary, reviving and adding to the literature of Magyar Nota music and laments, czardas and szaporas from the Transylvanian region of Kalotazeg in Hungary ; and he is and did all of these things while being blind.
Mr. Limberger cut his proverbial musical teeth while still a young child in the legendary Waso ensemble of Belgium, which also featured the great rhythm guitarist, Vivi Limberger (his father) and the phenomenal Manouche guitarist Fapy Lafertin, considered the only legitimate heir to Django Reinhardt. More recently, Mr. Limberger has been associated in two mighty guitar duet recordings with another extraordinary guitarist from the Netherlands, Herman Schamp. On Les Violons de Bruxelles Mr. Limberger is heard in all his glory on violin, leading a quintet that plays mostly his own music and that of Mr. Reinhardt’s.
This is Manouche music at its finest, interpreted by some of the finest musicians from his native Belgium and throughout Mr. Limberger is at the top of his game. As a violinist just as he is on guitar Tcha Limberger is unconventional, being self-taught and somewhat of an experimentalist. Yet his superb grasp of technique and expression shows him to be the equal of some of the greatest conservatory violinists. In fact Mr. Limberger’s mastery of the instrument is so great that he might easily be said to rival the playing of Stephane Grappelli, who was for all intents and purposes the alter ego of Django Reinhardt. This is not only because Mr. Limberger is a virtuoso violinist of the highest order, but because he also wields his bow like a fabled paint brush, dipping it into a palette of a myriad colours both real and imaginary, core to the violin and blended with those associated with every instrument in the family. He can daub a melody with colour that varies in consistency and density so that he captures the deepest and innermost secrets of the soul. In his spirit lurks a celestial being that glides rather than walks on earth. Thus when he solos, Mr. Limberger can turn melodies on their heads as he plays them inside out and with dash and verve. His lines loop and strut in wide arcs and leap from plane to plane like winged things that take off from the delicate brushing of the hair of his bow on the strings of his burnished instrument.
On Les Violons de Bruxelles Mr. Limberger and Renaud Crols, the other fines violinist on this date create an astounding tapestry of music woven with the most extraordinary design and dyed in vivid colours. Both violinists combine with the altoist, Alexandre Tripodi and the guitarist Renaud Dardenne to make magic on the classic standard “I’m Confessin’”. Here Mr. Limberger is a true revelation on vocals too. Violins and guitar and contrabass continue to recreate a gorgeous musical topography as they traverse continents, with a beautiful Brazilian choro, “Amoroso”; while earlier on the record, the musicians navigate through a Latin version of Mr. Limberger’s own “Tcharangito” that turns the ensemble into an authentic charanga ensemble. Mr. Limberger has also brought the great Hungarian Kalotszegi musician and bassist to this date. Vilmos Csikos plays contrabass on “La Primera,” “Valse Moustache” and “Saraca Inimamea” playing con arco, as is traditional in folk music of the Kalotaszeg region of Transylvania. On all these charts, Mr. Csikos bows throughout adding great depth and gravitas to the colours of the violins and counterpoint to the staccato playing the guitar. These contrapuntal variations are also brilliantly displayed in the improvised cadenza of on “Swing 39” a spectacularly interwoven section bristling with freedom and invention.
With this and his most recent guitar duet with Herman Schamp, Tcha Limberger should be decidedly better-known today. However, it is one of those travesties of the art of music that while the appreciation of great music from world apart is more appreciated today the industry still controls how well it will be known through aspects as banal as music marketing and distribution.’

Les Violons de Bruxelles
A qui revient l’initiative de cette instrumentation inverse du HCF ? Le fruit de quelques jam sessions ? Sans doute ! L’audace (trois violons) est assortie d’arrangements sérieux qui privilégient un son en harmonie sans masquer les riches individualités. Parfaitement soutenus par le tempo sûr, inébranlable de Sam Gerstmans (« Swing 12012 »), les deux violons et l’alto jouent en unissons ou en combinaisons : solos, duos, contrechants, backings, riffs, pizzicatos (« Amoroso »). On pourrait épingler « Place de Brouckère » comme la mosaïque de ces qualités. Il y a bien évidemment des compositions de Django, mais on remarquera plus particulièrement les créations de Tcha Limberger empreintes d’une passion qui, au-delà de ses gênes romanouche, va de la valse viennoise (« Valse Moustache ») aux tangos argentin (« Tcharangito », « La Primera »). Avec « I’m Confessin’ » il dévoile un chant aïgu, bluesy, inventif en scats trompettinés. Complémentaire en rythmique, le guitariste Renaud Dardenne nous distille des solos de très grande qualité (« Place de Brouckère »). Les conversations à quatre (violons, alto, basse) sont réjouissantes, notamment sur « Swing 39 ». Chaque musicien bénéficie du leadership à tour de rôle, mais il serait réducteur d’isoler la fougue de Renaud Crols, la suavité d’Alexandre Tripodi ou le feu de Tcha Limberger ; tous les musiciens sont au service d’un son de groupe. Cette musique sous influences va bien au-delà des seuls canons du swing.’

Les Violons de Bruxelles
Voici un nouveau groupe de jazz manouche formé par deux jeunes talents du gipsy swing bruxellois, les violonistes Renaud Crols et Tcha Limberger.
‘Ils se sont entourés d’un troisième violon, d’une contrebasse et d’une guitare pour créer un groupe tout à fait hors du commun, niant la formule instrumentale du légendaire Quintette du Hot Club de France de Django Reinhardt (violon, guitare solo, une ou deux guitares rythmiques et contrebasse). Rêverie (de Reinhardt) nous plonge dans un film muet de l’entre-deux-guerres alors que sur Lisa, le tempo monte d’un cran. Tcharanguito est la première des cinq compositions de Tcha Limberger, un beau métissage de jazz manouche, de musique classique et de charango typiquement andin. I’m confessing est une autre surprise, proche des classiques du swing américain, magnifiquement interprété au chant par Limberger, et l’on termine en force avec le souriant Swing12012. Un album riche en styles mais qui manque un peu de swing à cause de l’absence de guitare rythmique, même si ce manque est joliment compensé par la liberté donnée aux solistes et par les polyphonies entre violons, qui soutiennent aussi la rythmique à travers le pizzicato. Un pari osé, et réussi!’

Les Violons de Bruxelles
Na een periode van relatieve luwte (die indruk hadden we toch) draait het bij Home Records weer op volle toeren: ‘Made In Belgium’ van ARANIS en ‘Chansons pour la fin d’un jour’ van Wouter Vandenabeele, Emre Gültekin, Erkan Tekin en Joris Vanvinckenroye, twee ronduit briljante platen, maar ook ‘Festança’ van PASSARIM met Caito Marcondes, ‘Klezming Pool’ van KLEZMIC ZIRKUS vormen de nieuwe lichting van het Luikse label, al zijn er nog recente releases, die bijna allemaal in een moeilijk te definiëren cross-over gesteld zijn, en dus per definitie creatief en avontuurlijk. Al is het eindresultaat soms onvoorspelbaar en zelden ook minder geslaagd, gedurfd is het wel.
LES VIOLONS DE BRUXELLES buigt zich over Django Reinhardt, niet verwonderlijk als men weet dat het nog maar eens een project is waar Tcha Limberger zijn schouders heeft onder gezet. Bij Tcha kan je denken aan vele instrumenten maar toch is het aan de viool dat men denkt, want Django’s rechterhand was vanzelfsprekend de briljante Stéphane Grappelli. Maar de groepsnaam verraadt dat men hier afstapt van het klassieke concept van de HOT CLUB DE FRANCE, het prototype van het swing jazz of swing manouche orkest. Dat werd gestuurd door de sologitaar en één of twee ritmegitaren, plus een viool en een contrabas. Les Violons de Bruxelles draaien de rollen om: twee violen, een altviool en één gitaar, plus de contrabas (die laatste in handen van Sam Gerstmans en op drie nummers van gastmuzikant Vilmos Csikos)
Gitarist Renaud Dardenne staat er uiteraard niet alleen voor, want er zijn die duivelse violen van Tcha en van dat andere supertalent, Renaud Crols, man die we voor het eerst aan het werk zagen, op nog heel jonge leeftijd, op één van de… boogie woogie piano festivals van de in Brussel verblijvende Renaud Patigny, die toen niet zonder fierheid zijn ‘ontdekking’ voorstelde. De letterlijk en figuurlijk fijnbesnaarde Alexandre Tripodi bespeelt de alto. Als compensatie van de bekende ‘gitaarmuur’ van de zigeunerjazz kan dit tellen. Bovendien geeft deze opstelling nieuwe mogelijkheden. Tegenwoordig zijn er weer vrij veel uitvoeringen van het werk van Django, ongetwijfeld het gevolg van de mythische status van de gitarist. Men kan zich afvragen of die de tand des tijds zullen doorstaan.
Hier hoeft men daar niet voor te vrezen. Op ‘Les Violons de Bruxelles’ staan respectvolle en bekwame bewerkingen van evergreens als ‘Rêverie’, ‘Place de Brouckère’, ‘Swing 39′, en verder de fraaie ‘Are You In The Mood’, ‘Lisa’ en ‘Porto Cabelo’, in een razend knap arrangement met een ronduit schitterende gitaarsolo, wat ons betreft een hoogtepunt op de plaat. Maar ‘Tcharangito’ van Tcha gaat de Latijnse toer op, zoals de titel (‘kleine charango’, naar het Zuid-Amerikaanse snaarinstrument met vijf dubbele snaren) Tcha schittert in ‘I’m Confessin” als zanger. Het was ons al eerder opgevallen dat dit zijn zoveelste onvermoede talent was, bij een optreden voor ‘The Food Sessions’ van intercultureel centrum De Centrale in Gent, toen samen met oedspeler.’

Les Violons de Bruxelles
Zelfs als je als muziekliefhebber wat Django Reinhardt-moe bent geworden na het herdenkingsjaar en de vloedgolf aan Djangologische albums die er verschenen is, loont het de moeite even stil te staan bij dit gezelschap, Les Violons de Bruxelles, want zij hebben een totaal andere aanpak dan de meeste bandjes die braaf Django proberen te imiteren en die vervolgens meestal alleen met een slap aftreksel van de meester komen. Meesterviolist Tcha Limberger en zijn gezelschap zijn een geheel andere categorie.
Twee violen, een altviool en een contrabas, aangevuld met een slaggitaar, dat is de bezetting die je hier hoort, en dat zou je een Djangologisch strijkkwartet kunnen noemen, want die slaggitarist laat het totaalgeluid toch naar Reinhardt’s Hot Club verwijzen. En een uitermate swingend strijkkwartet, laten we dat vooral niet vergeten. Tel daarbij de gepassioneerde, gloedvolle solo’s van Limberger op die regelmatig voor kippenvelmomenten en de nodige melancholie zorgen, en je weet dat we hier iets heel bijzonders in handen hebben. Naast Limberger moeten we de andere violisten hier ook niet onderschatten – Renaud Crols is een voortreffelijk jazzviolist, net als Alexandre Tripodi. Echt goede slaggitaristen zijn behoorlijk zeldzaam, maar hier speelt er een – Renaud Dardenne, en contrabassist Sam Gerstmans maakt het gezelschap perfect compleet.
De arrangementen van de nummers (veel composities van Django, een aantal van Limberger en nog wat verrassingen) zijn bloedstollend mooi en volstrekt uniek. Je hoort er, naast Django’s gypsy jazz, ook de Balkan en Zuid Amerika in doorklinken, en Brussel natuurlijk. Een magnifiek album!’


Visit Tcha Limberger’s website